zaterdag 25 maart 2017

Crochet struggle, the Poppy stitch and some charity.


De afgelopen week begon ik aan verschillende haakwerkjes.
En trok ze allemaal weer uit.
Het wilde even niet.

This week I started several crochet projects.
And ripped them all out again.
It just wouldn't work.


Toen sloeg ik een oud haakboekje open ( 'Stekengids' van Het Rijk Der Vrouw ).
Het is een boekje dat ik van mijn mama erfde, het is minstens 35 jaar oud.
Er staan zwart-wit foto's in van heel veel verschillende haaksteken.
Eéntje sprak me aan omwille van de naam: 'Papaversteek'.
Die ging ik eens proberen, voor een lentesjaaltje.

Irritated I opened an old crochet book ( 'Stitchguide' by 'Het Rijk Der Vrouw' ).
It's a book I inherited from my mother, it must be at least 35 years old.
It's full of monochrome pictures of different stitches.
My eye fell on one of them, mostly because of the name: 'Poppy stitch'.
I was going to try it out, for a springtime scarf.


Ik gebruikte heel toepasselijk ook oud garen, gemixt met nieuwe katoen.
Het vordert niet zo goed, want de laatste tijd gebeurt er hier altijd wel iets.

I used suitable old yarn, mixed with some new cotton.
It's not going as fast as I'd like it to, there's always happening something around here.




Maar als ik deze vrolijke vierkantjes zie, dan glimlach ik.
Ik ga er nog een hele stapel haken, want het is voor een goed doel.
Op het blog van Kruissteekmieke las ik een oproep om mee te haken aan dekentjes voor zieke kinderen.
(Op facebook vind je meer uitleg op de groep Regenboogdekens.)

But then I look at these cheerful squares, and I'm already feeling much better.
I'm going to make much more granny squares, for charity.
On the blog Kruissteekmieke I read about blankets they give to children who are very ill.
(You can find the organisation on Facebook Regenboogdekens / Rainbow Blankets.)


En wanneer je daaraan denkt, aan kinderen die geen kind kunnen zijn en vechten om te genezen...
dan is het mislukken van je haakwerk of geen tijd hebben om te haken toch echt niet zo erg meer.
Dan lijkt mijn haaknaald wel te vliégen, als ik zo'n granny haak.
Ik ben dan trots dat een paar van mijn vierkantjes zo'n kind misschien wel kunnen doen glimlachen of toch een beetje warmte kunnen geven.

Ik moet wel bekennen dat ik vroeger nooit te vinden was voor 'goede doelen'.
Omdat ik er zo'n vaag beeld van had en niet wist of het er wel allemaal correct aan toe ging.
Maar sommige doelen lijken me tegenwoordig echt persoonlijk aan te spreken.
En met die vierkantjes kan weinig verkeerds gebeuren, toch?

PS: Haak jij soms voor het goede doel? Welk en waarom?


And when I think of those children, who can't just play and go to school, but spend their days in hospitals... Then I don't mind if my crochet projects end ripped out or something.
As long as the squares are going well, and really, it seems to me that my crochet needle grows wings when I work on these squares.
It makes me feel good to believe that my squares can help to give a child some needed warmth.

PS: Do you crochet for charity? Which charity and why?



Sigrid x